Kierunek wzorcowy - klasycyzm

Klasycyzm od fr. classique i łac. classicus oznacza pierwszorzędny, wzorcowy. Kierunek wyrósł z tęsknoty za naturalnością, prostotą i ideałami humanizmu; cechuje go chłodne wyważenie brył i linii, stonowane barwy i surowość.


Pompeo Girolamo Batoni (1708 Luca - 1787 Rzym) przedstawiciel późnego baroku rzymskiego i prekursor klasycyzmu we Włoszech. Naukę rozpoczął w warsztacie swojego ojca. W 1728 roku powędrował do Rzymu. Stał się sławny dzięki portretom oraz obrazom religijnym i mitologicznym, pełnym teatralnego patosu i dramatycznych emocji.

Święta Rodzina, ok. 1760

Bernardo Bellotto (1721 Wenecja - 1780 Warszawa) - artysta, jego wujem był znany Canaletto. Pracował we Włoszech, Niemczech i Polsce na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego (1732 - 1798). Styl, który posiadał cechowała topograficzna dokładność, precyzja, jasna kolorystyka.

Widok na Koloseum, ok. 1745

Marie - Guilhelmine Benoist (1768 Paryż - 1826 Paryż) - malarka, uczennica Elizabeth-Louise Vigée- Lebrun. Początkowo malowała klasyczne tematy, które pozostawiła po 1795 roku dla scen rodzajowych.

Portret Murzynki, 1800

Giovanni Antonio Canale (1697 Wenecja - 1768 Wenecja) - zaczynał od dekoracji teatralnych. Wybrał się w podróż studyjną do Rzymu w 1719 roku. Doskonale przedstawiał perspektywę i naturę, ukazywał urodę architektury. Bawił się światłem i cieniami. W latach 1746 - 1753 pracował w Anglii.

Krakowskie Przedmieście, 1768

Giacomo Ceruti (1698 Mediolan - 1767 Mediolan) - artysta lombardzki, pracował w Brescii, z czasem i w Padwie. Twórca dzieł sakralnych, portretów i obrazów pokazujących prostotę ludzi. Nosił przydomek "il Pitocchetto" - mały żebrak.

Tragarz z koszem na plecach, ok. 1735

Jean-Baptiste Siméon Chardin (1699 Paryż - 1779 Paryż) - ukazuje spokojne sceny, pozbawione zaskakujących efektów i symbolicznych znaczeń. Artysta łączy wpływy holenderskie z tradycją francuską, wykorzystując powściągliwość i delikatnie stonowaną kolorystykę.

Młodzieniec grający w karty, ok. 1740

Thomas Gainsborough (1727 Sudbury, Suffolk - 1788 Londyn) - malarz angielski, inspirował się sztuką francuską. Tworzył portrety i dzieła o tematyce pejzażowej.

Lady Alston, ok. 1760

Francisco José de Goya (1746 Fuendetodos, Aragonia - 1828 Bordeaux) - malarz dworski, projektant. Prześladowany politycznie emigruje w 1824 roku. Fascynował się okrucieństwem i niesamowitością, namiętnie malował wyobcowane postacie.

Parasolka, 1777

Jean-Baptiste Greuze (1725 Tournus - 1805 Paryż) - przedstawiciel "peinture morale", prekursor klasycyzmu. Interesował się życiem mieszczaństwa.

L Innocence tenant deux pigeons, 1800

Francesco Guardi (1712 Wenecja - 1793 Wenecja) - malarz wedutowy. Obrazy jego przedstawiają widoki miast i uroczystości weneckie.

Szara laguna, ok. 1790

Jean-Étienne Liotard (1702 Genewa - 1789 Genewa) - pracował dla papieża Klemensa XII (1730 - 1740). Nosił przydomek "Le peintre turc". Wybitny pastelista.

Maria Adelajda w tureckich szatach, 1753

Luis Meléndez (1716 Neapol - 1780 Madryt) - utalentowany człowiek malujący martwe natury, zmarł w biedzie.

Martwa natura z figami i chlebem, ok. 1773

Anton Raphael Mengs (1728 Aussing - 1779 Rzym) - malarz dworski Augusta III (1696 - 1763) w Dreźnie. Tworzył portrety i wielkie tematy, początkowo w duchu rokoka, a następnie w stylu akademickiego klasycyzmu.

Autoportret, ok. 1775